OLAT Wandeldagen

OLATLogoEergisteren heb ik deelgenomen aan dag 1 van de OLAT wandeldagen. OLAT is een wandelsportvereniging uit St. Oedenrode. De betekenis van de letters OLAT wil ik jullie niet onthouden: “Ollandse Lange Afstand Tippelaars”.

De OLAT wandeldagen werden dit jaar voor de 32e keer georganiseerd. Dit jaar voor het eerst vanuit Nijnsel, door het “Groene Woud“.

Omdat ik alleen op vrijdag kon en het niet mijn doel is om meerdere dagen lange afstanden te lopen ben ik dus alleen op vrijdag geweest. Ik had gekozen voor de route van 35 km. Die uiteindelijk eigenlijk 36,3 km bleek te zijn en met een paar keer verkeerd lopen op 37 km uit kwam.

Ik gooi het er maar meteen uit: het was afzien. Anders dan anders. Ik voelde me als een kind dat bij de avondvierdaagse de 10 km loopt en zich de laatste 4 km afvraagt of het nog ver is. Normaalgesproken helpt het al als ik muziek aanzet om zo mijn gedachten te verzetten, deze keer hielp dat maar matig. Ook Radio 1 heeft me er nog een stuk doorheen gesleept, maar ook dat was uiteindelijk niet genoeg. Ik heb me af lopen vragen waarom het zo zwaar was. De grootste boosdoener leek mij de temperatuur! Ik heb al eens eerder gezegd dat ik tijdens warmte niet op m’n best ben.

OLAT1De route zelf vond ik heel eerlijk gezegd niet erg inspirerend. Ik heb de conclusie getrokken dat ik als bosliefhebber teveel verwend ben met de Loonse en Drunense Duinen (en nog meer moois) om de hoek. Deze route was erg open, veel boerenland, veel gras met brandnetels waardoor het soms leek het alsof ik achter in mijn eigen tuin liep. Mensen die mijn tuin kennen weten dat dit geen pretje is. Het eerste deel, dat af en toe langs de Dommel kwam was wel mooi, maar de route in zijn geheel kon mij niet bekoren. Maar of dat nou de reden was van het afzien…ikOLAT2 weet het niet. Een deel van de 80 in je eentje bij wijze van training lopen is ook niet in de meest inspirerende omgeving (denk aan een kilometerslang Halve Zolenpad).

Verder had ik nieuwe schoenen aan die ik voor het eerst zoveel kilometers aan had. Ze zaten eerlijk gezegd perfect, beter dan de vorige schoenen waar mijn tenen toch in de knel kwamen. Bij 20 km echter kreeg ik wat last van mijn achillespezen, blijkbaar was de hak wat lager dan mijn vorige schoenen. Door mijn paslengte wat in te korten werd de pijn gelukkig niet erger en bleef het draaglijk. Ook deze factor zou een oorzaak kunnen zijn, maar ook niet dé oorzaak.

De laatste paar kilometers ben ik aangehaakt bij twee zeer vriendelijke dames. Zij bleken doorgewinterde wandelaarsters (wat ook wel uit hun kuiten bleek) en…zij bleken hetzelfde probleem te hebben als ik: ook zij waren aan het afzien! De laatste kilometers hebben we samen doorgestapt en we waren blij dat we er waren. Eén van de dames zei nog: “Ik voel me alsof ik net een Kennedymars heb gelopen!”. Zij waren van mening dat de temperatuur hun de das om had gedaan. En eigenlijk denk ik dat dat ook voor mij geldt. Het was zo’n 29 graden, maar grote delen van de wandeling waren in de volle zon. Ik heb anderhalve liter water, een bekertje karnemelk én een Radler gedronken onderweg (lang leve de caféstop). Zo dorstig ben ik anders nooit. Het was in elk geval een mooie training voor de 80. Dan moet je ook gewoon door ook al zit je er even doorheen.

De route:

OLAT wandeldagen

Advertenties

Op het ’80’pad

Helaas viel mijn geplande wandeling vorige week in het water door de zomerstorm die over Nederland raasde. Aangezien een fikse wandeling nogal wat uren in beslag 80-logoneemt was ik pas gisteren weer in de gelegenheid om op pad te gaan. Op het ’80’pad. Tot nu toe heb ik de kilometers vooral in de bossen gemaakt, maar ik vind het prettig om naarmate de 80 dichterbij komt de route van de 80 te lopen. Voor wie (nog) niet weet wat ik bedoel met ‘de 80’, dit is in Waalwijk en omstreken een begrip: met de 80 wordt bedoeld ‘de 80 van de Langstraat‘. Een Kennedymars (tocht van 80 km) vanuit Waalwijk door de omliggende dorpen.

Ik had de volgende route gepland:deel 1 80

Dit is (ongeveer) het eerste deel van de route van de 80. Ik had mijn auto neergezet bij het Fort in Sprang-Capelle en daar het Halve Zolenpad opgegaan. Naar Drunen gelopen, daarna Nieuwkuijk, Vlijmen, Haarsteeg, Elshout en weer via Drunen en Waalwijk naar de auto. Voor wie ook dit deel wil lopen, hier kun je de route opvragen.

Halve ZOlen

Oude spoorbrug over het kanaal, nu fietspad.

Oude spoorbrug over het kanaal, nu fietspad.

Het Halve Zolenpad is genoemd naar de voormalige spoorlijn die hier liep: de Langstraatspoorlijn, beter bekend als de Halve Zolenlijn. De heer van Velthoven heeft er een uitgebreide website aan geweid en in Geertruidenberg is in de Geertrudiskerk van 28 juni tot 13 september een expositie over de spoorlijn (2 augustus en 6 september gesloten).

Onderweg kwam ik een stevig doorstappende wandelaar tegen die me toeriep: “Nog 42 dagen!”. Leuk dat je in deze tijd van het jaar zoveel mensen op pad ziet die aan het trainen zijn.

Ik had de route vooraf opgeschreven, het bleek een makkie, aangezien het vooral rechtdoor was. De hele route van de 80 kun je vinden op de website van de 80 zelf.

Het was prachtig weer en ik heb echt genoten van het lopen. Leuk vind ik altijd de kleine ontmoetingen die je onderweg hebt. Ook ik ben wel herkenbaar als ‘trainend voor de 80’ en dan knikken mensen net wat vriendelijker (nóg vriendelijker) naar je.Toen in Elshout mijn meegenomen liter water op was en ik bij een huis met mensen op een terrasje vroeg of ik mijn flesje mocht vullen werd mijn flesje gevuld met heerlijk koud koelkastwater! En er werd gevraagd of ik nog wat wilde drinken. Zo aardig! Bedankt mensen uit de Kapelstraat!

Later zag ik een echtpaar bij hun fietsen staan, ik dacht even aan fietspech, maar dat was niet het geval. Ze waren net een snoepje aan het pakken. Toen ik langskwam bood de man mij spontaan een snoepje aan! Hoe klein het gebaar ook mag zijn, ik vind dat hartverwarmend. Dan ga ik ook meteen met hernieuwde energie verder.Grasklokje

Ik had me onderweg al voorgenomen om, als ik bij het eindpunt zou zijn, te proberen er nog een stukje aan te plakken. En dat heb ik gedaan. Uiteindelijk heb ik 35 km gelopen. Geen blaren, beetje spierpijn vanmorgen. Ik ben tevreden. Het aangeplakte extra stukje bracht nog een paar extra verrassingen. Zo zag ik mijn all-time favourite bloemetje: Het Grasklokje.

Verder zag ik nog heel schattige vlindertjes (Bruin Zandoogje) én een prachtige zwanenfamilie.ZwanenOp dat deel van het Halve Zolenpad (tussen Sprang-Capelle en Waspik) bleken ook nog wat restanten van het oude spoor bewaard te zijn.

En een informatiebord over het station dat daar ooit stond (klik 2x op foto om te kunnen lezen):

statiionuitleg

Aanstaande vrijdag staat alweer de volgende wandeling van 35 km gepland, een georganiseerde wandeling deze keer. Wandelsportvereniging OLAT uit St. Oedenrode organiseert de OLAT wandeldagen waar ik de eerste dag meeloop.

Candle_flame_(1)*Tijdens de wandeling kreeg ik bericht dat mijn oom is overleden. Ik zie mijn familie niet veel, maar dat wil niet zeggen dat ik hen geen warm hart toedraag. Precies toen ik het bericht ontving liep ik door zijn dorp en geboortedorp. Ik kwam zelfs langs zijn ouderlijk huis, waar we als kind vroeger ‘bij opa en oma’ kwamen. Het maakte het deel door Vlijmen wel heel bijzonder. Ben daarna even een kerk ingelopen. Niet omdat ik zelf geloof, maar een kerk staat voor mij ook voor rust en gedenken. Voor zijn nabestaanden heb ik toch maar voor de zekerheid een soort van verzoekje naar boven gestuurd.