Het is de hoogste tijd!

Inmiddels al bijna twee weken verder is het de hoogste tijd voor een verslag van de 80.

Voor mij was het de tweede keer dat ik deze Kennedymars liep en ook deze keer vond ik het weer bijzonder wat dat met je doet. En dan heb ik het niet over vermoeidheid of pijn, maar wat zoveel uren lopen mentaal met je doet. Echt uitleggen kan ik het niet, maar op het einde voel ik mij een beetje alsof ik op een andere wereld loop.

De laatste draai.

De laatste draai.

Deze keer was dat gevoel beslist sterker dan vorig jaar. Liep ik vorig jaar nog redelijk ‘gemakkelijk’ naar de eindstreep; deze keer heb ik ongeveer vanaf Dongen (met nog 21 km te gaan) mezelf behoorlijk moeten toespreken om te blijven stappen. Stoppen was uitgesloten aangezien ik wéét dat ik het kan. En zolang ik mezelf geen onherstelbare schade toebreng móest ik de ene voet voor de andere blijven zetten. In Loon op Zand heb ik een goede pauze genomen om vervolgens met superstijve spieren weer verder te lopen. Na een paar honderd meter kon ik weer iets makkelijker bewegen, maar stoepranden en drempels waren nog wel een uitdaging. IMG_1402Steeds langzamer ben ik naar Waalwijk gelopen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het loodzwaar was. Gelukkig zag ik vooraan in Waalwijk een collega die zo lief was het laatste stuk met me mee te lopen. Dat zorgde voor een prettige afleiding en zo kon ik uiteindelijk over de rode loper lopen om mijn medaille op te halen.

Voor iedereen die vond dat ik zo 'fris' op de finishfoto stond.

Voor iedereen die vond dat ik zo ‘fris’ op de finishfoto stond.

Ik heb mij uiteraard afgevraagd waarom het me nou zoveel zwaarder viel dan vorig jaar. Een paar persoonlijke verklaringen kon ik wel bedenken, maar waarschijnlijk was de belangrijkste reden de regen die ’s nachts met bakken uit de lucht was komen vallen. Gelukkig kon ik dankzij het tassentransport bij de hoofdpost in Vlijmen mijn drijfnatte kleding uittrekken en droge kleren aandoen. Het regende daarna nog steeds, maar deze keer had ik me beter daartegen ‘bewapend’.

In Waspik beleefde ik mijn primeur bij de blarenprikpost. Een goede ervaring: ik was snel aan de beurt en werd vakkundig geholpen door een vriendelijke dame. En van díe blaar heb ik geen last meer gehad.

Blarenprikken

Vorig jaar wist ik meteen na de finish dat ik het volgende jaar weer mee zou doen. Dit jaar moest een en ander even bezinken… Maar ik denk dat ik volgend jaar wel weer van de partij ben.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Met deze wandeltocht heb ik mijn belofte nog niet waargemaakt. Ik heb gezegd 600 km te gaan lopen en heb dus nog wat kilometers te gaan. Wordt vervolgd dus!

Ook qua sponsorbedragen ben ik nog niet waar ik mijn doel heb gesteld. Ik hoop oprecht dat ik je warm heb weten te maken om een bijdrage te leveren aan mijn sponsoractie.

Advertenties

12 september… het is zover

Het miezert een beetje, met de laatste voorspellingen in het achterhoofd valt het allemaal enorm mee. De verwachting nu is dat het nog even regent en dan grotendeels droog. We zullen zien.

Op dit moment sta ik op het Unnaplein in Waalwijk waar het steeds drukker wordt. Zo te zien heeft iedereen er zin in. De DJ met vrolijke Hollandse muziek zeker.

Nog een uur wachten, dat is jammer, maar de bussen rijden hier nou ook weer niet zo vaak, dus ik moest kiezen: of veel te vroeg, of maar nét op tijd.

Mijn startnummer ziet er inmiddels zo uit:

image

Ik probeer onderweg nog wat te bloggen, maar of dat gaat lukken? Ik beloof niks.

Ik ben er klaar voor!

05:30
Inmiddels in Waspik aangekomen. Vanaf Drunen een paar uur nogal vervelende, érg natte regen gehad. Kleren drijfnat, maar gelukkig droge kleding meegenomen.
En nu op naar Loon op Zand en dan zijn we er bijna.
image

14 september
Ach, een live-verslag bleek toch moeilijker dan ik dacht. Gek hoe druk je het toch kan hebben bij de hoofdposten. Voor mij komt telefoon dan even op de laatste plaats. Uiteraard komt er nog een volledig verslag. Een deze dagen.

Nog maar even….

Nog één week en dan is het zover, dan gaat de 80 van de Langstraat weer van start.

In de aanloop naar deze Kennedymars heb ik verschillende lange wandelingen gemaakt. Maar met nog zo weinig dagen op de teller, probeer ik in elk geval meerdere kortere wandelingen te maken. Vooral eigenlijk omdat lange wandelingen heel veel uren kosten die ik niet altijd kan missen.

StartnummerZo ben ik de afgelopen week naar mijn (vrijwilligers)werk in Waalwijk gelopen, heb ik gewoon maar gelopen, ben ik een ijsje in Waalwijk gaan eten én heb ik gisteren mijn startnummer in Waalwijk opgehaald. Al met al weer wat kilometers op de teller voor mijn actie “Kilometers voor NAH”.

Het parkoers van de 80 is, zoals de meesten inmiddels weten, aangepast vanwege een aantal afsluitingen. Zo is ook het tunneltje van het Halve Zolenpad onder de N261 afgesloten. De omleiding die is gemaakt gaat een stukje verderop óver de N261. Wel een saai stuk om naartoe te lopen, maar leuk om er voor de eerste keer overheen te lopen. Volgende week lopen zo’n 2500 wandelaars over deze nieuwe brug:Brug

Nou ja, al met al een beetje een saai verslag. Zoveel valt er niet te vertellen. Bij de volgende wandelupdate zal de 80 inmiddels wel gelopen zijn. Dan valt er genoeg te vertellen!

Voor wat betreft de sponsoractie: die loopt tot 1 november dit jaar. Op 1 november wordt door wandelsportvereniging “WSV Waalwijk ’82” de eerste tocht van de Sponsorbedragmeterwinterserie georganiseerd. Die tocht zijn voor mij de laatste kilometers voor deze actie. Er zijn inmiddels al een aantal donaties gedaan, maar er mag nog meer bij 🙂 Het streefbedrag van € 250,00 is nog niet gehaald:

18e DAK Running Center wandeltocht 2015

Enigszins gniffelend wensten de heren achter de DAK-tafel mij succes. “De rest is allang weg, probeer ze maar in te halen.” De starttijd voor de 40 kilometer was tussen 07.00 uur en 09.00 uur, dus mijn aankomst om 08.45 uur was toch echt binnen de tijd. Hoe dan ook, een beetje ongerust zette ik er stevig de pas in, al rekenend. Ik zou het makkelijk moeten kunnen halen, inclusief mogelijk verkeerd lopen. Maar ik wilde ook nog een stop inlassen bij “Herberg de Drie Linden” in Giersbergen. Dat was me vorig jaar erg goed bevallen. Dus toch maar doorstappen.

Na wat gekronkel door Drunen leidde de wandeling door de Baardwijkse Overlaat. Een mooi stuk tussen Drunen en Waalwijk.

IJsbaan hondVanuit de Baardwijkse Overlaat ging de wandeling verder via Waalwijk naar het Lido. Van daaruit lángs het Galgenwiel náár “Het Galgenwiel” voor een knipje in de controlekaart.

De wandeling ging verder langs de Kaatsheuvelse IJsbaan waar de combinatie zaterdag en mooi weer weer veel honden blij maakte.

Langs een mooie route op voor mij wel heel bekend terrein (heerlijk die bossen) werden we langs Loon op Zand óver de Roestelberg geleid. Het stukje Brabantse Sahara op het warmste moment van de toch al warme dag was wat minder, maar ach, het was niet al te lang. Inmiddels kreeg ik helaas weer last van mijn achillespees, maar met een lichte pijnstiller heb ik daar verder geen last meer van gehad. De komende twee weken toch maar wat extra oefeningen doen…

20150829_130936Bij “Het Genieten” kregen we ons tweede knipje. Na die warme Roestelbergbeklimming zag ik er inmiddels zó uit:

20150829_131140

Maar even het hoofd onder de kraan doet wonderen, dus weer lekker opgefrist verder.

Ik lag mooi op schema en begon al te bedenken wat ik bij De Drie Linden in Giersbergen zou nemen. Een kom soep zou kunnen natuurlijk… maar het vooruitzicht op een lekker frisse Jillz of Radler sprak me veel meer aan. Nog even doorstappen dus met dat beeld voor mijn geestesoog. Dat ging heel goed kan ik je zeggen!

In Giersbergen de beloning:Giersbergen

Vanaf Giersbergen was het nog 10 kilometer naar het eindpunt. Omdat ik nu geen haast Eindpunt DAKmeer had ben ik aangehaakt bij iemand met wie ik dat laatste stuk heb gelopen. Dat was erg gezellig. De laatste kilometers vlogen voorbij en om klokslag 16.00 uur hadden we de 40 km volbracht (uiterste eindtijd was 17.00 uur). De gniffelende heren heb ik niet meer gezien, anders had ik ze kunnen vertellen dat ik dankzij hun ‘goede raad’ 21 wandelaars heb ingehaald.

Uitleg over hersenletsel

Mijn directe betrokkenheid bij niet-aangeboren hersenletsel (NAH) is ontstaan door de diagnose die mijn dochter kreeg eind 2012 na een zoektocht van een jaar. Het heeft een behoorlijke tijd geduurd voordat haar welzijn, haar dagelijks leven en schoolcarrière weer een beetje op de rit was gezet. Ze heeft daarvoor veel tijd doorgebracht op (toen nog) revalidatiecentrum het Leijpark en in het Elisabeth ziekenhuis. Steeds terugkijkend is de winst die ze geboekt heeft duidelijk zichtbaar. Wat de toekomst ons verder nog brengt…wie zal het zeggen…

Voor de buitenwereld is het moeilijk te begrijpen wat NAH is. Er zijn zoveel verschillen, zoveel gradaties, maar ook veel gemeenschappelijke kenmerken.

Hersenletsel uitlegEen klein team van mensen, allen enorm betrokken bij de mens met hersenletsel hebben een website ‘Hersenletsel-uitleg’ gemaakt met daarop uitleg over hersenletsel. Zij hebben in het team een neuroloog, een neuropsycholoog, een verpleegkundige met specialisme neurologie/neuropsychiatrie en ervaringsdeskundigen NAH én mantelzorgers om de brug te slaan naar alle drie de kanten van de kennis over hersenletsel. Zijn werken onbetaald voor die site en aan diverse projecten. Op die site staat een schat aan informatie over hersenletsel.

Ik wil graag speciaal aandacht vestigen op het onderdeel ‘Kinderen/Jongeren met hersenletsel‘, omdat datgene dat daar beschreven staat ons een jaar lang zoeken gescheeld zou kunnen hebben als we die kennis eerder hadden gehad. Misschien wordt een ander kind eerder op de juiste manier geholpen als deze kennis meer algemeen wordt.Citaat

Vakantie!

Rovinj, Kroatië

Rovinj

Onze vakantiebestemming dit jaar was dit mooie plaatsje aan de Kroatische kust. Nou ja, niet direct ín het plaatsje, maar op een camping vlakbij. We hadden het geluk dat een aantal lieve, gezellige mensen bij dezelfde organisatie (Estivant) had geboekt waardoor het vakantiegeluk niet meer stuk kon.

Wat voor mij een beetje jammer was, was dat er weinig wandelmoois te vinden was. Een flinke wandeling door mooie natuur zou de kers op de taart geweest zijn, maar helaas. Omdat ik niet helemaal stil wilde zitten heb ik met twee korte wandelingen nog 21 km op de teller kunnen zetten. De tijd (tot de 80 van de Langstraat en voor het eind van deze actie) wordt tenslotte onverbiddelijk korter.

Weer verder met de voorbereiding voor de 80

Gisteren heb ik de training voor de 80 weer opgepakt. Min of meer op de bonnefooi ben ik naar Waalwijk gelopen, over een deel van de route van de 80. Ik vind het fijn om vooraf te visualiseren hoe ik daar over tweeënhalve week moe (en voldaan naar ik aanneem) naar de eindstreep loop.

Jeugdpret

In Kaatsheuvel wordt deze dagen de Jeugdpretdagen georganiseerd, door de Stichting Jeugdpret. Sinds een paar jaar groeit het aantal deelnemers enorm. Ik heb veel respect voor het bestuur en organisatie van Jeugdpret, wat moet dát een werk zijn! Mijn dochter is een van de vrijwilligers die een groepje kinderen mee begeleid, dus op de heenweg ben ik even langs ‘Jeugdpret’ gegaan. Wat zag dat er weer gezellig uit. Een deel van het centrum van Kaatsheuvel was afgezet en een aantal winkeliers hadden ervoor gezorgd dat er toepasselijke spellen gespeeld konden worden.Jeugdpret

In het centrum van Waalwijk even stoppen voor een foto.

Verder naar Waalwijk

Vanuit Kaatsheuvel ben ik via ‘James’ naar de Kloosterweg gelopen en zo naar het Raadhuisplein in Waalwijk. Mijn hond Tessa had ik meegenomen, dus ik had onderweg een fijne metgezel.

Op de terugweg twijfelde ik of ik via Landgoed Driessen zou teruglopen of via het Hoekske. Uiteindelijk ben ik naar het Galgenwiel gelopen en van daaruit een stuk door Plantloon om vervolgens mijn weg langs het Hoekske te vervolgen. Heerlijk om na een week of twee weer door het bos te lopen. Ik heb genoten! En Tessa ook 🙂

Uiteindelijk zag de route er zo uit (het begin en eind is er afgehakt vanwege privacyredenen):

26 aug

18e DAK Running Center wandeltocht 2015

Aanstaande zaterdag is de 18e DAK Running Center wandeltocht 2015 in Drunen. Ik heb me aangemeld voor de wandeltocht van 40 km. Vorig jaar plensde de regen vrijwel de hele tocht flink, gelukkig zijn de vooruitzichten dit jaar beter. Volgende week het verslag.

OLAT Wandeldagen

OLATLogoEergisteren heb ik deelgenomen aan dag 1 van de OLAT wandeldagen. OLAT is een wandelsportvereniging uit St. Oedenrode. De betekenis van de letters OLAT wil ik jullie niet onthouden: “Ollandse Lange Afstand Tippelaars”.

De OLAT wandeldagen werden dit jaar voor de 32e keer georganiseerd. Dit jaar voor het eerst vanuit Nijnsel, door het “Groene Woud“.

Omdat ik alleen op vrijdag kon en het niet mijn doel is om meerdere dagen lange afstanden te lopen ben ik dus alleen op vrijdag geweest. Ik had gekozen voor de route van 35 km. Die uiteindelijk eigenlijk 36,3 km bleek te zijn en met een paar keer verkeerd lopen op 37 km uit kwam.

Ik gooi het er maar meteen uit: het was afzien. Anders dan anders. Ik voelde me als een kind dat bij de avondvierdaagse de 10 km loopt en zich de laatste 4 km afvraagt of het nog ver is. Normaalgesproken helpt het al als ik muziek aanzet om zo mijn gedachten te verzetten, deze keer hielp dat maar matig. Ook Radio 1 heeft me er nog een stuk doorheen gesleept, maar ook dat was uiteindelijk niet genoeg. Ik heb me af lopen vragen waarom het zo zwaar was. De grootste boosdoener leek mij de temperatuur! Ik heb al eens eerder gezegd dat ik tijdens warmte niet op m’n best ben.

OLAT1De route zelf vond ik heel eerlijk gezegd niet erg inspirerend. Ik heb de conclusie getrokken dat ik als bosliefhebber teveel verwend ben met de Loonse en Drunense Duinen (en nog meer moois) om de hoek. Deze route was erg open, veel boerenland, veel gras met brandnetels waardoor het soms leek het alsof ik achter in mijn eigen tuin liep. Mensen die mijn tuin kennen weten dat dit geen pretje is. Het eerste deel, dat af en toe langs de Dommel kwam was wel mooi, maar de route in zijn geheel kon mij niet bekoren. Maar of dat nou de reden was van het afzien…ikOLAT2 weet het niet. Een deel van de 80 in je eentje bij wijze van training lopen is ook niet in de meest inspirerende omgeving (denk aan een kilometerslang Halve Zolenpad).

Verder had ik nieuwe schoenen aan die ik voor het eerst zoveel kilometers aan had. Ze zaten eerlijk gezegd perfect, beter dan de vorige schoenen waar mijn tenen toch in de knel kwamen. Bij 20 km echter kreeg ik wat last van mijn achillespezen, blijkbaar was de hak wat lager dan mijn vorige schoenen. Door mijn paslengte wat in te korten werd de pijn gelukkig niet erger en bleef het draaglijk. Ook deze factor zou een oorzaak kunnen zijn, maar ook niet dé oorzaak.

De laatste paar kilometers ben ik aangehaakt bij twee zeer vriendelijke dames. Zij bleken doorgewinterde wandelaarsters (wat ook wel uit hun kuiten bleek) en…zij bleken hetzelfde probleem te hebben als ik: ook zij waren aan het afzien! De laatste kilometers hebben we samen doorgestapt en we waren blij dat we er waren. Eén van de dames zei nog: “Ik voel me alsof ik net een Kennedymars heb gelopen!”. Zij waren van mening dat de temperatuur hun de das om had gedaan. En eigenlijk denk ik dat dat ook voor mij geldt. Het was zo’n 29 graden, maar grote delen van de wandeling waren in de volle zon. Ik heb anderhalve liter water, een bekertje karnemelk én een Radler gedronken onderweg (lang leve de caféstop). Zo dorstig ben ik anders nooit. Het was in elk geval een mooie training voor de 80. Dan moet je ook gewoon door ook al zit je er even doorheen.

De route:

OLAT wandeldagen