Petitie “NAH jongeren normaal naar school (MBO)”

Onlangs zette Babs Inpijn een petitie op internet.

Ze schrijft: “Jongeren & jongvolwassenen moeten ook normaal naar school toe ondanks een Niet Aangeboren Hersenletsel. Vandaag de dag worden zij geweigerd omdat het ‘te moeilijk’ zou zijn. Dit kan echt anders. Er is een budget, nu de wil nog. NAH jongeren zijn dan wel anders dan anders maar bijzonder genoeg.

Ik heb hiermee geen ervaring. Mijn dochter (met NAH) gaat na de vakantie naar het Koning Willem I college in Den Bosch waar we enige tijd geleden een gesprek hebben gehad met iemand van het zorgteam. Het was een prettig gesprek waarin we het gevoel kregen dat ze welkom was en dat de zorgvraag wel heel ingewikkeld zou moeten zijn om een aanmelding te weigeren.

PuzzelstukDe invoering van Passend Onderwijs heeft de laatste jaren voor nogal wat ophef gezorgd in onderwijsland. Voor sommige scholen lijkt het wel heel moeilijk te zijn en ook wij hebben gehoord dat een leraar met dyslecten en ADHD-ers in de klas het al moeilijk genoeg had (om zich nog extra in te zetten voor onze dochter). Desondanks zou het voor iedereen inmiddels duidelijk moeten zijn wie welke verantwoordelijkheden draagt, maar ook dat niet kan worden verwacht dat élke school élke zorgvraag kan beantwoorden. Duidelijke communicatie is daarbij heel belangrijk.

Wat het doel van de petitie is is mij niet geheel duidelijk. Het probleem dat gesteld wordt is een probleem dat volgens mij thuishoort bij Passend Onderwijs en hoeft daarom niet afzonderlijk als probleem bij de kamer te worden neergelegd. Maar, dat is mijn mening.

Ik wil toch melding maken van deze petitie. Misschien wil jij ‘m wel ondertekenen. Daarom nog een keer het adres: https://petities.nl/petitie/nah-jongeren-normaal-naar-school-mbo

Ik probeer ondertussen meer informatie te vinden hoe vaak jongeren met NAH tegen onwil van MBO-scholen aanlopen. En of de petitie misschien toch zinvol is. Schroom niet om een reactie te geven op dit bericht.

Advertenties

Oisterwijkse Bossen en Vennen en de Kampina

Eén van de mooiste natuurgebieden die ik ken is het gebied Oisterwijkse Bossen en Vennen. Direct aan dit gebied grenst het natuurgebied de Kampina.

Bij Oisterwijk ga ik, als de tijd het toelaat, wel vaker wandelen. Maar de Kampina, daar was ik sinds ik daar als klein kind met vader en moeder (en soms opa en oma) ging wandelen niet meer geweest. Tijd om daar verandering in te brengen!

’s Morgens regende het nog wat, maar het beloofde snel op te klaren. En zowaar, vanaf het moment dat we begonnen aan de wandeling was het droog en bleef het verder droog.

De route die we hebben gelopen ziet er op de kaart zo uit: Oisterwijkse Bossen en Vennen en de Kampina

Wie de route wil lopen kan deze hier vinden (door de kaart ‘OpenWalk’ te kiezen zie je de routeknooppunten van RoutesInBrabant.nl en wandelroutes van Natuurmonumenten op de kaart).

Het was erg rustig in de bossen, vermoedelijk omdat het zaterdag was én omdat de weersverwachting voor die dag niet zo goed was en die voor zondag juist heel goed was.

Zo door de natuur lopen is puur genieten. Alles zag er frisgroen uit en de vennen waren goed gevuld. Ook de heide op de Kampina was een aangename verrassing. Het was behoorlijk nat en soms betekende dat met je schoenen door het water.

20150523_140504

20150523_155742 20150523_161515

Het was een fantastisch mooie wandeling die goed was voor 23 kilometer op de teller.

De kop is eraf

Op 1 mei is de uitdaging ingegaan. Het was toen meivakantie. Samen met een goede vriend ben ik naar de Ardennen geweest.

Vanuit het plaatsje Rendeux zijn we gestart met wandelen. Van onze gastheer hadden we een wandelkaart meegekregen en het advies om twee wandelingen aan elkaar te plakken. Het zijn er uiteindelijk drie geworden. Drie wandelingen, drie bergen, drie keer flink klimmen. Maar beloond met mooie uitzichten én wat we heel leuk vonden: er kruiste een groep (een rotte) everzwijnen ons pad. Mét kleintjes. Het mooiste uitzicht was ongetwijfeld dat vanaf l’Ermitage et chapelle Saint-Thibaut.

Uiteindelijk hebben we heel fijn gewandeld en de eerste 29 kilometer gelopen. De volgende dag gingen we weer naar huis, maar niet nadat we nog een wandeling hebben gedaan van 7 km. De kop is eraf: 36 kilometer

dyn004_original_640_480_pjpeg_28133_12dfd94cc4885e3342dd417437c8e3f8

Prachtig uitzicht vanaf Ermitage et chapelle Saint-Thibaut

20150510141414

Vlak na een behoorlijke klim

 

dyn004_original_640_480_pjpeg_28133_a824a976e4cba9e8fc9335d62bcaa86b

Ermitage et chapelle Saint-Thibaut

Voor een foto hadden wij geen tijd, deze is van internet gepikt.

Voor een foto hadden wij geen tijd, deze is van internet gepikt.

Met lege inktcartridges de Hersenstichting steunen

recycle_homeHeb je thuis of op het werk nog lege inktcartridges of is je inkt bijna op?

Via het recyclingprogramma van 123inkt.nl kun je (eventuele) vergoedingen daarvoor doneren aan de Hersenstichting. Het opsturen van cartridges is helemaal gratis.

Zo werkt het:

1. Verzamel lege cartridges.
2. Controleer hier of je cartridges in aanmerking komen voor recycling.
3. Vul je recycleaanvraag in en selecteer de Hersenstichting voor de vergoeding van je cartridges.
4. Stuur je cartridges gratis naar 123inkt.nl.
5. Zij maken 100% van de vergoeding rechtstreeks over aan de Hersenstichting.

Alle beetjes helpen

Alle beetjes helpen

Niet opgemerkt hersenletsel

Wees alert op niet zichtbare beperkingen, ook op de langere termijn!

Op de site “www.hersenletsel-uitleg.nl ©” staat veel interessante informatie. Ik wil graag dit artikel eruit lichten:

Arend de Kloet, psycholoog bij Sophia Revalidatie in Den Haag is gepromoveerd op zijn onderzoek naar NAH bij kinderen en jongeren aan het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). Hij vertelt:

De wereldgezondheidsorganisatie heeft Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) als een urgent en groeiend maatschappelijk probleem gemarkeerd. “Vooral de vaak minder zichtbare gevolgen hiervan voor leren en gedrag kunnen ernstig zijn, maar deze worden lang niet altijd onderkend,” zegt Arend de Kloet. “Met name participatieproblemen thuis, op school, werk en in de samenleving op langere termijn zijn tot dusver onderbelicht gebleven.”

“Het brein ontwikkelt zich ongeveer tot en met het 24ste levensjaar. We dachten lange tijd dat jonge hersenen flexibel zijn en hersenletsel in de jeugd dus minder ernstige gevolgen zou hebben. Het omgekeerde is echter vaak waar: hersenschade op jonge leeftijd kan het ontwikkelingsproces verstoren,” aldus de Kloet.

“Wanneer een kind naar de middelbare school gaat of op zichzelf gaat wonen, wordt er opeens een veel groter beroep gedaan op vaardigheden als organiseren en plannen. (zie onze pagina cognitieve functies) Onverwacht openbaren zich soms dan pas duidelijke problemen. De relatie met het letsel, dat soms jaren daarvoor heeft plaatsgevonden, wordt dan niet altijd gelegd. Soms wordt het kind laksheid verweten of worden ouders hierop aangekeken.” Het proefschrift van Arend de Kloet is hier te lezen:
http://www.dehaagsehogeschool.nl/xmsp/xms_itm_p.download_file?p_itm_id=95725 of onderaan deze pagina als pdf

Niet opgemerkt hersenletsel

Soms is de gebeurtenis dat het hersenletsel bij het kind ontstond nog voor iedereen overduidelijk in de herinnering gegrift. De moeilijke bevalling met het zuurstof tekort, de hersenvliesontsteking, het ongeluk, de bijna verdrinking, de hersentumor, de hersenbloeding, de mishandeling waar iedereen van wist…

Maar vaak wordt een hersenletsel niet eens opgemerkt door de omgeving en gaat het kind niet naar de huisarts of spoedeisende hulp. Het ongelukje in de speeltuin, in de gymzaal, met de fiets, de klappen thuis die niemand zag…. maar ook de hersenschudding die schijnbaar zo goed afliep. De problemen in het functioneren op lichamelijk , psychosociaal en cognitief vlak, worden dan niet in verband gebracht de echte oorzaak.

Een goed uitpluizen van het medisch dossier en nagaan van de vergeten ‘ongelukjes’ en het serieus nemen daarvan, kan het begin zijn van hulp vragen, het leven aanpassen en het leren omgaan met de gevolgen. Alsnog kan een neuropsychologisch onderzoek iets aan het licht brengen. Vroegtijdige signalering zou een hoop leed besparen.

Het grote misverstand

Het grote misverstand dat er leeft is dat we lang dachten dat kinderen makkelijker herstelden van een hersenletsel dan volwassenen. Helaas telt het ook dat een kind minder lang de tijd heeft gehad om vaardigheden en kennis te ontwikkelen om later op terug te kunnen vallen. Allerlei activiteiten kosten meer inspanning
Tel daarbij op dat de kans groot is dat de mogelijke stemmingswisselingen, impulsiviteit of concentratieproblemen door het hersenletsel bij het kind negatieve reacties bij de opvoeders en leraren geeft, waardoor het kind extra op de tenen moet lopen, faalangstig – onzeker kan worden en gedragsproblemen kan ontwikkelen.”

Het vervolg van deze tekst lees je op de bronpagina van dit artikel

Proefschrift Arend de Kloet